هر روز، با خشم چشم باز می‌کنم.

از زندگی‌ام... از روزگارم... از هر آنچه هست و هر آنچه می‌خواستم باشد و نیست. با خودم می‌گویم:
این‌طور نمی‌شود... باید کاری کنم. دیگر نمی‌توانم با این کوهِ غصه بر دوشم ادامه بدهم.

اما ساعت‌ها که می‌گذرند... کمی که روز آغاز می‌شود... ناتوانی‌ام که دوباره خودش را یادم می‌آورد...

روزمَرْگی که از راه می‌رسد... آرام‌آرام دست از «کاری کردن» می‌کشم. ادامه می‌دهم...
فقط ادامه می‌دهم...

و هر روز، کم‌فروغ‌تر می‌شود نگاهم. کاری هم نمی شود کرد. همه‌ی راه‌ها بسته‌اند.

بیراهه‌هایی البته باز مانده‌اند؛ اما با آنچه امروز هستم، محال است گذر از آن‌ها مرا به حالِ خوش برساند.

گاهی وسوسه می‌شوم هر کسی را که بر سر راهم ایستاده است، آن‌چنان با خودش، با خودِ واقعی‌اش روبه‌رو کنم که هستی‌اش در آتش حقیقت بسوزد.

اما بعد چه؟ من می مانم و جماعتی سوخته ...

تنهایی... و تنهایی درد هست که درمان نیست برای هیچ زخمی ...

شب از راه می‌رسد.

می‌دانم فردا صبح، با همان کوهِ غم بیدار خواهم شد با یک سنگ بیشتر... با خشم ....

و باز، پیش از آنکه از رختخواب بیرون بیایم، با خودم خواهم گفت:

«این‌طور نمی‌شود... باید دست به کاری بزنم که غصه‌ها سرآید...»

میثم لسانی - روانشناس و درمانگر

تکه‌تکه‌های خودتان را جمع کنید.

 وقتی پراکنده شده باشید،

توانتان کاهش می‌یابد؛

 انگار همیشه چیزی کم است.

آرامش و رهایی در یکپارچگی است.

 چشمانی به آسمان،

 افکارتان در خاطرات گذشته،

 و دستانی  که کورمال‌کورمال

امید را  روی زمین جست‌وجو می‌کنند…

با تمام وجودتان به اینجا و اکنون بازگردید.

میثم لسانی - روانشناس و درمانگر

کودکی‌ام سرشار از عطر آغوش مادرم و غرور شانه‌های بلند پدرم بود؛مانند آسمانی پوشیده از ابرهای نرم که باید آرام کنارشان می‌زدم تا جایی در میانشان برای دیدن جهان پیدا کنم. شاید در پس آن ابرها، نبودن‌هایی هم پنهان بوده است؛ نبودن‌هایی که تلخی‌شان تا امروز امتداد یافته است.

هر زمان که به کودکی‌ام می‌اندیشم، نخستین چیزی که در خاطرم می‌نشیند مهر است؛ مهری بی‌دغدغه و آرام.

اما کمی جلوتر، حقیقت دیگری خود را نشان می‌دهد؛فانی بودن دنیا.حقیقتی که مجال نمی‌دهد بیش از اندازه در رؤیای آن روزهای ساده بمانم.

از دست رفتن‌ها آرام‌آرام آغاز می‌شوند.هرچه بزرگ‌تر می‌شوی، واقعیت‌ها نیز روشن‌تر می‌شوند؛یا شاید این تویی که چشم‌هایت را بیشتر باز می‌کنی، نمی‌دانم.

مدتی را شاید در انکار می‌گذرانی؛پلک‌هایت را محکم بر هم می‌فشاری، گویی اگر این همه تنها خوابی بوده باشد، هنوز بتوان در همان خواب ماند.

اما زمان شوخی ندارد.روزگار شوخی ندارد.

.می‌گذرد…و درست پیش رویت می‌گذارد هر آنچه را که روزی واقعی می‌پنداشتی،تا ببینی چگونه ذره‌ ذره محو می‌شود

و در پایان،
تو می‌مانی و خودت؛
تو می‌مانی و توهماتی که در نور واقعیت فرو ریخته‌اند.

و باز…
.تو می‌مانی و تو

دست نوشته های میثم لسانی - روانشناس و درمانگر

انسان موجودی است اجتماعی و این خصیصه که سنگ بنای نظریات روانشناسی نیز گردیده است ، تا آنجا ادامه می یابد که اضطراب حاصل از پیامد عدم دستیابی به این نیاز ذاتی (تنها ماندن) ،  همواره انسان را همراهی کرده و در بسیاری اوقات برآورده شدن این نیاز اساسی سکان کشتی زندگی را به دست گرفته است و  همانطور که مهارت این ناخدا سبب هدایت کشتی به ساحلی امن می شودد، ناتوانی او نیز  عواقب جبران ناپذیری در پی خواهد داشت..

تجربه ارتباط انسان از زنجیره های DNA در ارتباط با نیاکانش شروع می شود که فروید از آن به عنوان "موهبت پیدایش نوع" یاد می کند و اولین ارتباط  را زمان شکل گیری هستی اش با مادر ، هنگام تشکیل جنین تجربه می نماید.

میثم لسانی - روانشناس و درمانگر